• [Yoga] : Utthita Trikonasana

    Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018 00:00
  • [Συνέντευξη]: Η Holistic Life συναντάει τη Ζέτα Δούκα

    Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018 00:00
  • Ομοιοπαθητική & Αυτισμός

    Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018 00:00
  • Χρειάζεστε αποτοξίνωση; Καθαρίστε τον οργανισμό σας και ανανεωθείτε για τη νέα χρονιά.

    Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018 00:00
  • Ποτέ πια κούραση: Καταπολεμήστε την υπερκόπωση!

    Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018 00:00
Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018 00:00

Θεραπεία και πρόληψη του Διαβήτη

Γράφτηκε από 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Στο διαβήτη, το πάγκρεας δεν παράγει αρκετή ινσουλίνη ή τα κύτταρα του σώματος είναι ανθεκτικά στην ινσουλίνη ή και τα δύο. Με χαρακτηριστικό τους τα υψηλά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, τόσο ο διαβήτης τύπου Ι όσο και ο τύπου II συχνά συνυπάρχουν και οδηγούν σε διάφορες άλλες επιπλοκές της υγείας, όπως η υπέρταση και η στεφανιαία νόσος.

Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου Ι

Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου Ι (T1DM) είναι μία αυτοάνοση διαταραχή στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος επιτίθεται στα κύτταρα βήτα στο πάγκρεας, προκαλώντας φλεγμονή και μόνιμη βλάβη. Ως αποτέλεσμα, τα άτομα με T1DM δεν μπορούν να παράγουν αρκετή ινσουλίνη για να βοηθήσουν την απορρόφηση της γλυκόζης από τα κύτταρα. Η παρουσία των κυτοκινών στο πάγκρεας το προδιαθέτει για την καταστροφή από το ανοσοποιητικό σύστημα.

Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου ΙΙ

Στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ (T2DM), η χρόνια χαμηλού βαθμού φλεγμονή σε όλο το σώμα σταδιακά προκαλεί τα κύτταρα να γίνουν ανθεκτικά στην ινσουλίνη και τα βήτα κύτταρα του παγκρέατος να είναι αναποτελεσματικά στο να εκκρίνουν αρκετή ινσουλίνη για να ξεπεραστεί αυτή η αντίσταση. Η φλεγμονή οδηγεί σε περαιτέρω καταστροφή των βήτα κυττάρων στο πάγκρεας. Ο αναστολέας του ενεργοποιητή πλασμινογόνου-1 (ΡΑΙ-1), ο οποίος μειώνει το φυσικό ινωδολυτικό ένζυμο πλασμίνη του σώματος, έχει βρεθεί σε υπερβολικές ποσότητες σε άτομα με T2DM. Η αιτία του T2DM είναι ένας συνδυασμός γενετικών, περιβαλλοντικών και συμπεριφορικών παραγόντων. Η εκδήλωση του T2DM διαρκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, έτσι πολλοί δεν συνειδητοποιούν καν ότι έχουν T2DM έως ότου τα συμπτώματα είναι σοβαρά και η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Τα συνήθη συμπτώματα του διαβήτη που δεν έχει αντιμετωπιστεί περιλαμβάνουν υπερβολική δίψα, συχνή ούρηση, κακή γνωστική λειτουργία, ανεπιθύμητη απώλεια βάρους, αδυναμία, κόπωση και αύξηση της όρεξης. Ο T1DM, εάν δεν αντιμετωπιστεί, θα μπορούσε να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές, όπως κετοξέωση και υπερωσμωτικό μη κετωτικό κώμα. Ο T1DM μπορεί να οδηγήσει σε διάφορες μικροαγγειακές παθήσεις, συμπεριλαμβανομένης της νευροπάθειας, αμφιβληστροειδοπάθειας και νεφροπάθειας. Τελικά, μπορεί να προκαλέσει εκφυλισμό του νευρικού ιστού, νεφρική ανεπάρκεια και τύφλωση. Περισσότερες μακροαγγειακές διαταραχές εμφανίζονται σε εκείνους με T2DM, όπως η δυσλιπιδαιμία και καρδιαγγειακές παθήσεις (αθηροσκλήρωση, καρδιακές προσβολές, εγκεφαλικά επεισόδια). Μερικά συμπτώματα του T2DM περιλαμβάνουν αργής επούλωσης τραυματισμούς, μολύνσεις ζυμομυκήτων, ταχεία αύξηση του σωματικού βάρους και ανικανότητα.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ ΕΝΖΥΜΑ

Τα συστημικά ένζυμα είναι αποτελεσματικά στη μείωση της επεκταμένης φλεγμονής και τη ρύθμιση της απελευθέρωσης του ινώδους, τα οποία αμφότερα είναι ανεξέλεγκτα σε άτομα με διαβήτη.

ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΕΝΖΥΜΑ

Σερραπεπτάση

Η σερραπεπτάση έχει δείξει αντιφλεγμονώδη δράση και ινωδολυτικές ιδιότητες. Η σερραπεπτάση δρα σε περιοχές με εντοπισμένη φλεγμονή, με στόχο τη διάσπαση του ουλώδους ιστού και του ινώδους.

Νατοκινάση

Η νατοκινάση είναι ένα ισχυρό ινωδολυτικό ένζυμο που φαίνεται να έχει ευρεία αποτελέσματα. Η νατοκινάση ενεργοποιεί επίσης τους ενεργοποιητές πλασμίνης του σώματος, όπως την καλλικρεΐνη, τον ενεργοποιητή του ιστικού πλασμινογόνου και την ουροκινάση, αυξάνοντας έτσι τη δραστικότητα της πλασμίνης στο σώμα.

Η σημασία της αγγειακής υγείας στους διαβητικούς δεν μπορεί να υπερτονίζεται. Οι θρομβολυτικές επιδράσεις της νατοκινάσης έχουν αποδειχθεί σε πολλές μελέτες σε ζώα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η αποκατάσταση της ροής του αίματος σε ποντίκια με χημικά επαγόμενη θρόμβωση ήταν ευθέως ανάλογη με την ποσότητα της χορηγούμενης νατοκινάσης. Μελέτες καταδεικνύουν επίσης ότι η νατοκινάση βελτιώνει την κυκλοφορία και μειώνει τον κίνδυνο για καρδιαγγειακή νόσο.

Βρομελίνη

Η βρομελίνη ασκεί τις ευεργετικές επιδράσεις της αλλάζοντας την έκφραση των επιφανειακών μορίων, μειώνοντας έτσι τη συστημική φλεγμονή, η οποία εμπλέκεται τόσο στο διαβήτη τύπου Ι όσο και στο διαβήτη τύπου ΙΙ. Η βρομελίνη έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τα CD4+ λεμφοκύτταρα Τ και τους προφλεγμονώδεις μεσολαβητές που εμπλέκονται στις φλεγμονώδεις οδούς που προκαλούν καταστροφή στα παγκρεατικά κύτταρα βήτα.

Στοιχεία για την επίδραση της βρομελίνης στη συσσώρευση των αιμοπεταλίων αναφέρθηκαν για πρώτη φορά το 1972. Η βρομελίνη χορηγήθηκε από του στόματος σε 20 εθελοντές με υψηλές τιμές συσσώρευσης αιμοπεταλίων. Η βρομελίνη μείωσε τη συσσώρευση των αιμοπεταλίων σε 17 από τα υποκείμενα. Μελέτες in vitro δείχνουν ότι η βρομελίνη αναστέλλει τη συσσώρευση των αιμοπεταλίων που διεγείρονται από την διφωσφορική αδενοσίνη (αδενοσινοδιφωσφορικό οξύ - ADP) ή την επινεφρίνη, καθώς επίσης και τους προδρόμους των προσταγλανδινών, με ένα δοσοεξαρτώμενο τρόπο.

Πρωτεάσες

Οι πρωτεάσες έχει αποδειχθεί ότι έχουν πλειοτροπικές, ανοσολογικές επιδράσεις που έχουν τη δυνατότητα να μειώσουν τον σχηματισμό ενός Th1-μεσολαβούμενου οιδήματος, καθώς και να μετριάσουν τα συμπτώματα των χρόνιων φλεγμονωδών νόσων, όπως ο διαβήτης. Οι πρωτεάσες μπορούν να ρυθμίσουν την αυτοανοσία σε αντιγόνα κύτταρα βήτα, μειώνοντας έτσι τη φθορά που γίνεται στο πάγκρεας από το ανοσοποιητικό σύστημα. Σε μια in vivo μελέτη με ποντικούς επιρρεπείς στο διαβήτη, η θεραπεία πρωτεάσης καθυστέρησε πράγματι την εμφάνιση του διαβήτη. Μία ιστοπαθολογική εξέταση των παγκρεατικών νησιδίων των ποντικών, με και χωρίς θεραπεία πρωτεάσης, έδειξε ότι η ομάδα η οποία έλαβε θεραπεία πρωτεάσης είχε ένα ηπιότερο περιστατικό ινσουλίτιδας από την ομάδα ελέγχου.

Λιπάσες

Πεπτικά προβλήματα έχουν συσχετιστεί με άτομα που διαγνώστηκαν με διαβήτη. Μελέτες δείχνουν ότι τα πεπτικά ένζυμα είναι εξαιρετικά σημαντικά για τους διαβητικούς που δεν διαθέτουν την κατάλληλη παραγωγή. Μία in vivo μελέτη δείχνει ότι η ανεπάρκεια λιπάσης είναι σημαντικά χαμηλότερη σε εκείνους οι οποίοι είναι εξαρτώμενοι της ινσουλίνης από ότι στην ομάδα ελέγχου. Ως εκ τούτου, η μεγάλη προσπάθεια πέψης των λιπαρών οδηγεί σε υπερβολική αύξηση του σωματικού βάρους και πεπτικές ενοχλήσεις. Αυτά τα συλλογικά δεδομένα υποδηλώνουν τη σημασία της λιπάσης στη διατροφή ενός ατόμου, ιδιαίτερα σε όσους στερούνται επαρκούς παραγωγής της.

ΑΝΤΙΟΞΕΙΔΩΤΙΚΑ

Τα άτομα με διαβήτη μπορούν να δουν τα οφέλη από τη χορήγηση συμπληρωμάτων με αντιοξειδωτικά. Τα αντιοξειδωτικά μπορεί να προσφέρουν προστασία από φθορά στα κύτταρα βήτα του παγκρέατος και να διατηρήσουν τη λειτουργία τους. Τα αντιοξειδωτικά, όπως η ρουτίνη, το amla και το εκχύλισμα σπόρων σταφυλιού, συμβάλλουν επίσης στη μείωση της αγγειακής φθοράς από τις υψηλές συγκεντρώσεις γλυκόζης στο αίμα και προλαμβάνουν την ανάπτυξη της αθηροσκλήρωσης.

Amla

Το amla μπορεί να ελέγχει την υπεργλυκαιμία και την δυσλιπιδαιμία. Όταν χορηγήθηκε σε φυσιολογικά και διαβητικά ποντίκια, το amla μείωσε τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και βελτίωσε την ανοχή γλυκόζης.

ΠΡΟΒΙΟΤΙΚΑ

Ο ωφέλιμος χειρισμός της εντερικής μικροχλωρίδας είναι σημαντικός σε διαβητικούς, επειδή οι ανισορροπίες μπορούν να καταστείλουν την παραγωγή των ευεργετικών ορμονών του εντέρου (όπως το Γλυκαγονόμορφο Πεπτίδιο 1 (GLP-1)) και να οδηγήσουν σε φλεγμονή, αυξημένη παραγωγή των τριγλυκεριδίων και αναστολή της σηματοδότησης της ινσουλίνης. Το GLP-1 εμπλέκεται στην προώθηση του κορεσμού και τη μείωση των επιπέδων της γλυκόζης. Μελέτες σε ζώα δείχνουν ότι η χορήγηση συνβιοτικών τόσο προβιοτικών όσο και πρεβιοτικών μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα του GLP-1.

 

από την επιστημονική ομάδα της amhealth

Διαβάστηκε 127 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018 08:40