• H KρανιοΙερή Θεραπεία του John E. Upledger

    Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 00:00
  • Τροφές που ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα

    Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 00:00
  • Η Θέση της Ομοιοπαθητικής Θεραπευτικής στη Διεπιστημονική Παρέμβαση των Παιδικών Διαταραχών

    Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 00:00
  • Υγιής όσο οι μικροοργανισμοί σου

    Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 00:00
  • 22 τρόποι για να νικήσετε την αρθρίτιδα

    Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 00:00
Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 00:00

Η Θέση της Ομοιοπαθητικής Θεραπευτικής στη Διεπιστημονική Παρέμβαση των Παιδικών Διαταραχών Κύριο

Γράφτηκε από 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η ανάγκη της θεραπευτικής παρέμβασης σε παιδιά με ψυχοσυναισθηματικές δυσκολίες ξεκινάει από τα πρώιμα στάδια ανάπτυξης. Η σύγχρονη αντιμετώπιση απαιτεί τον χειρισμό από διεπιστημονική ομάδα ώστε να δημιουργείται μια περισσότερο εξατομικευμένη προσέγγιση που θα αποδώσει μια ολιστική παρέμβαση στα ζητήματα της παιδικής ηλικίας. Η ομοιοπαθητική μπορεί να διαδραματίσει καταλυτικό ή ενισχυτικό ρόλο στην πορεία βελτίωσης ή και θεραπείας των δυσκολιών των παιδιών με ήπιο και αποτελεσματικό τρόπο. Παρά και πέρα την κριτική που δέχεται ως αμφιλεγόμενο θεραπευτικό σύστημα, δύναται να αποτελέσει μια εναλλακτική προσέγγιση. Σήμερα στην Ελλάδα όλο και περισσότερο, προσπαθεί να βρει το θώκο ανάμεσα στα υπόλοιπα θεραπευτικά συστήματα για να ενσωματωθεί και να συνεργαστεί για την εξυπηρέτηση και την αποκατάσταση της υγείας. Η ψυχοσωματική μελέτη και κυρίως η ψυχική εστίαση που χρειάζονται από τον ομοιοπαθητικό θεραπευτή, φανερώνει ότι η ομοιοπαθητική ασχολείται περισσότερο με την ψυχονοητική σφαίρα του ανθρώπου. Το γεγονός αυτό δίνει την αίσθηση πως η ομοιοπαθητική τοποθετείται γενικά ανάμεσα στην επιστήμη της ψυχολογίας αλλά και της ιατρικής.

Ένας αυξανόμενος αριθμός παιδιών καταλήγει στην χρήση συμβατικών φαρμάκων που αφορούν ψυχικές διαταραχές ως τελευταία επιλογή. Δημιουργείται η αντίληψη πως είναι η εκ των ων ουκ άνευ λύση στα σοβαρά ή μη προβλήματα της παιδικής ηλικίας και ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση (Βυθούλκας, 2001). Η ομοιοπαθητική μπορεί να βοηθήσει όλες τις περιπτώσεις ήπια και εξατομικευμένα. Μπορεί να προσφέρει βελτίωση της ψυχικής σφαίρας χωρίς να καταπιέζει τα συμπτώματα και τον οργανισμό και χωρίς παρενέργειες (side effects). Ο τρόπος δράσης της ομοιοπαθητικής έχει επιβεβαιωθεί από κλινικές μελέτες, δεν έχει όμως ερμηνευτεί πλήρως ο τρόπος δράση της (Χαριτάκης, 2009. Gray, 2000).

Η ομοιοπαθητική θεραπεία σε παιδιά που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού δείχνει πως μπορεί να υπάρξει βελτίωση στην απόδοση, στο γνωστικό και κινητικό επίπεδο, καθώς και στη συμπεριφορά (Macedo, 2008. Praful, 2014). Η καταξιωμένη έρευνα του Frei (2005), δείχνει θετικά αποτελέσματα βελτίωσης στη ΔΕΠ-Υ. Η συγκριτική έρευνα ομοιοπαθητικής και μεθυλφαινιδάτης, δείχνει την ομοιοπαθητική να υπερτερεί (Frei, 2001). O Pravven (2013) και ο Lamont (1997), διακρίνουν αποτελεσματικότητα της ομοιοπαθητικής στη ΔΕΠ-Υ.

Η ομοιοπαθητική μπορεί να βοηθήσει σε μαθησιακές δυσκολίες (δυσλεξία, δυσγραφία), και έχει σημαντικά αποτελέσματα όταν συνδυάζεται με την καθιερωμένη εκπαιδευτική διαδικασία, ενώ παράλληλα βοηθάει να μειωθούν και άλλες διαταραχές όπως η ΔΕΠ-Υ (Kumar, 2014).

Η ομοιοπαθητική δίνει καταπληκτικά αποτελέσματα στη θεραπεία πολλών ψυχιατρικών ασθενειών, όπως στη ΔΕΠ-Υ, στις αναπτυξιακές διαταραχές, στο φάσμα του αυτισμού, σε μαθησιακές δυσκολίες, νοητικά και συναισθηματικά προβλήματα. Μειώνει την επιθετικότητα, την ανησυχία και την επιμονή με φυσικό τρόπο ενώ προάγει τη χαρά, την οργανωτικότητα, την παραγωγικότητα, τη δημιουργικότητα, την ανάπτυξη του παιδιού (Ullman, 2000. Ullman, 2005. Torako 2008).

Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι η ομοιοπαθητική είναι μια καλά αποδεδειγμένη εναλλακτική πρόταση που χρησιμοποιείται επιτυχώς για περισσότερα από 200 χρόνια. Εφαρμόζεται σε όλο τον κόσμο. Υποστηρίζεται από αναρίθμητες έρευνες. Η θεραπεία γίνεται ολιστικά στο άτομο, στη ρίζα του προβλήματος και όχι μόνο π.χ. στα προβλήματα συμπεριφοράς ή μάθησης. Αποτελεί υψηλά εξατομικευμένη θεραπεία βασισμένη σε πολλά περισσότερα από μια απλή διάγνωση. Λειτουργεί αρμονικά με τη φυσική θεραπευτική δύναμη του οργανισμού. Είναι υπερβολικά ασφαλής, φυσική, μακριά από ανεπιθύμητες παρενέργειες των συμβατικών φαρμάκων όπως το άγχος, η διακοπή της όρεξης, η αϋπνία, τα τικ ή το φαινόμενο rebound. Τα ομοιοπαθητικά ιάματα ποτέ δεν καταπιέζουν τη φυσική ανάπτυξη του παιδιού. Στην πραγματικότητα η εμπειρία δείχνει ότι σε πολλά παιδιά η ανάπτυξη εκτινάσσεται μετά την έναρξη της ομοιοπαθητική θεραπείας. Δεν κάνει το παιδί καταθλιπτικό ή αμβλύ όπως το αποτέλεσμα των διεγερτικών και των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων, όπου τα παιδιά δείχνουν μαραμένα και να μην είναι ο εαυτός τους. Το αποτέλεσμα που φέρνει το ομοιοπαθητικό ίαμα διατηρείται χωρίς να χρειάζονται επαναλαμβανόμενες δόσεις, όπως στη συμβατική αγωγή. Μπορεί να αποτρέψει ασθένειες, καθώς ενισχύει την άμυνα του οργανισμού. Υπάρχει συμβατότητα με τα φάρμακα της συμβατικής αγωγής (Ullman, 2000. Ullman, 2005).

Ο Roberts (1998) αποτυπώνοντας την εμπειρία του προτείνει πως οι ομοιοπαθητικοί θα μπορούσαν να έχουν οφέλη από την συμβουλευτική (counseling) και την ψυχοθεραπεία. Χαρακτηριστικά κοινά σημεία των θεραπευτικών αυτών είναι η ανακάλυψη του «τι είναι αυτό που πρέπει να θεραπευτεί». Ο θεραπευόμενος βρίσκεται στο κέντρο της θεραπείας, έτσι ο θεραπευτής δεν μπορεί να εισάγει τον ασθενή σε κάποια κατηγοριοποίηση ή σε ένα σύστημα πεποιθήσεων ή σε μοντέλα υγείας ή κάποιο δόγμα. Κοινή πεποίθηση υπάρχει στο ότι η ασθένεια εκδηλώνεται σε όλα τα επίπεδα του ανθρώπου πνευματικό, νοητικό, συναισθηματικό και σωματικό. Κατά τη θεραπευτική διαδικασία, η συνειδητοποίηση της αιτίας που εμπλέκεται με τις ενοχλήσεις συνδέεται με ασυνείδητες ρίζες. Οι θεραπευτές θα πρέπει με υπευθυνότητα να υποστηρίζουν για μεγάλο διάστημα τους ασθενείς τους και να μοιράζονται απρόσκοπτα την εμπειρία της θεραπείας.

Είναι βασική αρχή ότι κάθε οργανισμός αποτελεί μια αδιάσπαστη ολότητα. Δεν μπορεί να διαχωριστεί σε διαφορετικά μέρη καθένα από τα οποία οδηγεί σε ειδικές ασθένειες ή διαγνωστικές κατηγορίες (Χαριτάκης, 2009. σελ. 261).

Υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός ειδών διαφορετικής συμπεριφοράς, προσωπικοτήτων και χαρακτηριστικών των παιδιών που τυγχάνουν κάτω από την ίδια διαγνωστική ταμπέλα συνδρόμων και διαταραχών με αποτέλεσμα να εξαφανίζεται η διαφορετικότητα. 

Η συννοσηρότητα αναφέρεται στη συνύπαρξη δύο ή περισσοτέρων διαφορετικών διαγνώσεων. Βέβαια, εμφανίζονται αρκετοί επιστήμονες που την θεωρούν μια αμφιλεγόμενη έννοια καθώς δημιουργούνται ξεχωριστές κλινικές οντότητες όπου στις περιπτώσεις ψυχικών διαταραχών, «οι διαταραχές» να μην διαφέρουν ριζικά μεταξύ τους. Η προσοχή μας θα πρέπει να εστιάζεται στην κατανόηση της επιγένεσης των προβλημάτων (Κάκουρος, Μανιαδάκη, 2006). Στην ομοιοπαθητική δεν υπάρχουν πολλές ασθένειες μαζί αλλά πάντα μια, διακρίνουμε μια ολιστική εικόνα.

Το ομοιοπαθητικό θεραπευτικό ίαμα δεν κατανοείται μέσω της ιατρικής φυσιολογίας και παρακάμπτει εντελώς την παθολογία ως έννοια κατανόησης της ασθένειας. ‘Ανάμεσα στην ομοιοπαθητική και τη συμβατική ιατρική δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι κοινό’, αναφέρει ο Jayasuriya (2003). Οι δράσεις τους στον οργανισμό είναι αντίθετες.

O Βυθούλκας (2007) λέει, ‘Σε καμιά περίπτωση δεν υπάρχει αντιπαράθεση. Η Ομοιοπαθητική δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητα της συμβατικής ιατρικής και σε καμιά περίπτωση δεν επιθυμεί την κατάργησή της. Οι δύο προσεγγίσεις μπορεί να είναι συμπληρωματικές’.

Η Jane Ferris (2010) αναφέρει, ‘ Η εκπαίδευση των θεραπευτών και των πελατών για την ομοιοπαθητική είναι επιτακτικής ανάγκης μέσα στη ιατρικώς προσανατολισμένη κουλτούρα, καθώς θέτει στους όρους ότι ο καθένας μας είναι μια ξεχωριστή ύπαρξη στη γη’ (Zee van der Harry, 2010).

Η ομοιοπαθητική μπορεί να συνεργαστεί και να βοηθήσει όλες τις ειδικότητες που πλαισιώνουν σε βοήθεια τα προβλήματα των παιδιών. Είναι πολύ σημαντικό να διαφυλαχθεί η ακεραιότητα των κανόνων της ομοιοπαθητικής κατά την εφαρμογή της για να μπορέσουμε να επωφεληθούμε από αυτήν. Κάθε απόκλιση στα πλαίσια κατανόησης και εφαρμογής δεν μπορεί να αποκαλείται Ομοιοπαθητική.

 

Γιώργος Πάνος, Ομοιοπαθητικός (email: homeopanos@gmail.com)

 

(Απόσπασμα από τον Τόμο Πρακτικών στο πλαίσιο των Προγραμμάτων Ψυχικής και Κοινοτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Αιγαίου (2017),  ‘Σύγχρονες Έρευνες Παιδοψυχολογίας’, 288-294)

Διαβάστηκε 211 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 11:58