• H KρανιοΙερή Θεραπεία του John E. Upledger

    Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 00:00
  • Τροφές που ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα

    Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 00:00
  • Η Θέση της Ομοιοπαθητικής Θεραπευτικής στη Διεπιστημονική Παρέμβαση των Παιδικών Διαταραχών

    Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 00:00
  • Υγιής όσο οι μικροοργανισμοί σου

    Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 00:00
  • 22 τρόποι για να νικήσετε την αρθρίτιδα

    Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 00:00
Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017 00:00

Τα ελληνικά νοσοκομεία πηγή θανάτου Κύριο

Γράφτηκε από 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε μια μικρή χώρα με ένα μεγάλο εθνικό σύστημα υγείας: Τη χώρα αυτή τη λέγαν Ελλάδα και βρισκόταν στη 15η θέση των καλυτέρων συστημάτων υγείας. Αυτή η αριστεία ερχόταν με ένα πολύ υψηλό τίμημα: Τεράστιες σπατάλες, φακελάκια, μίζες, υπερσυνταγογράφηση.

Όταν η χώρα μπήκε στην παράλληλα οξεία και χρόνια κρίση της, το εθνικό σύστημα υγείας ήταν από τα πρώτα που μπήκε σε φάση αποσάθρωσης. Συγχωνεύσεις νοσοκομείων, εργαζόμενοι που συνταξιοδοτούνταν και οι θέσεις τους δεν αναπληρώνονταν, ιατροφαρμακευτικές ελλείψεις. Ο πληθυσμός έπρεπε να πληρώσει τις παλιές και τις καινούριες αμαρτίες. Πολλές φορές, ακόμη και με τη ζωή του. Τα φαινόμενα διάλυσης είναι τόσο έντονα που ένας νέος σε ηλικία ακροδεξιός πρώην βουλευτής, ο Αθ. Πλεύρης, κινδύνεψε να χάσει τη ζωή του. Κι αν ένας βουλευτής που έχει στραμμένα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του μετά από επέμβαση ρουτίνας, μπορείτε μόνο να φανταστείτε τι συμβαίνει με απλούς πολίτες που δεν έχουν πλέον καμιά οικονομική δυνατότητα.

Εδώ και χρόνια, μέσα από την αρθρογραφία μου και τα βιβλία μου φώναζα για την κατάχρηση στη συνταγογράφηση και τη χρήση αντιβιοτικών. Τα τελευταία μόλις χρόνια ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναγνώρισε το πρόβλημα και προειδοποιεί κι αυτός πλέον για την επιστροφή σε μια εποχή χωρίς φάρμακα.

Η Ελλάδα ήταν πρωταθλήτρια στις ιατρικές καταχρήσεις: Γιατροί έγραφαν αντιβιοτικά και ασθενείς τα έπαιρναν σαν να ήταν καραμελίτσες για πάσα νόσο και πάσα μαλακία. Και μόνο το δεύτερο ίσχυε!

Ας εξηγήσουμε τις συνέπειες της κατάχρησης αντιβιοτικών: Τα αντιβιοτικά παρεμποδίζουν κάποιες ζωτικές λειτουργίες συγκεκριμένων κατηγοριών μικροοργανισμών, άλλοτε καταστρέφοντάς τα κι άλλοτε εμποδίζοντας την ανάπτυξή τους. Μέσω των πολύ συχνών μεταλλάξεών τους, οι μικροοργανισμοί καταφέρνουν να αναπτύξουν λειτουργίες που δεν επηρεάζονται από τα αντιβιοτικά και μέσω της συχνής και ποικιλότροπης γενετικής ανταλλαγής να μεταφέρουν τα ανθεκτικά στα αντιβιοτικά γονίδια σε όλο και μεγαλύτερους πληθυσμούς μικροοργανισμών.

Κι εδώ βρίσκεται ένα μυστικό: Οι μικροοργανισμοί αναπτύσσουν αντίσταση στα αντιβιοτικά πολύ πιο γρήγορα από ότι οι εταιρίες και τα πανεπιστήμια αναπτύσσουν καινούρια φάρμακα για τους ανθεκτικούς μικροοργανισμούς. Όσο πιο εκτεταμένη είναι η χρήση αντιβιοτικών, τόσο πιο γρήγορη είναι η ανάπτυξη αντοχής σε αυτά από μικροοργανισμούς, πολλές φορές δε, οι μικροοργανισμοί γίνονται ανθεκτικοί σε περισσότερα από ένα φάρμακα, γίνονται «πολυανθεκτικοί», σχεδόν ακατανίκητοι.

Η φαρμακοβιομηχανία, τα ιατρικά κυκλώματα και οι διεθνείς οργανισμοί υγείας λειτούργησαν τις τελευταίες δεκαετίες σαν γυμναστήρια υπερμικροβίων. Τώρα, τα νοσοκομεία είναι εστίες που λόγω της σκοπού τους και της λειτουργίας τους, συγκεντρώνουν υψηλό μικροβιακό φορτίο.

Για να ισοσταθμιστεί αυτό το αναπόφευκτο και με τα φάρμακα να είναι όλο και λιγότερο αποτελεσματικά, ο μόνος τρόπος είναι η σωστή οργάνωση και η σχεδόν απόλυτη υγιεινή των νοσοκομείων. Οι θάλαμοι πρέπει να βρίσκονται σε κατάσταση ασηψίας, ασθενείς με πιθανόν μεταδοτικούς μικροοργανισμούς πρέπει να απομονώνονται, κλινοσκεπάσματα κι αναλώσιμα να αλλάζουν διαρκώς, στρώματα να απολυμαίνονται τακτικά.

Στις τωρινές συνθήκες του ελληνικού συστήματος υγείας όπου για κάθε γιατρό αντιστοιχεί λιγότερος από ένας νοσηλευτής, όπου ένας νοσηλευτής αντιστοιχεί σε 40 νοσηλευόμενους, όπου οι κλίνες στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείες έχουν μειωθεί συνολικά κατά 150, όπου υπάρχουν ελλείψεις ακόμη και σε γάζες, γάντια, σύριγγες, όλα τα προαναφερόμενα κι απαραίτητα είναι σχεδόν αδύνατο να επιτευχθούν.

Το αποτέλεσμα; Ένας στους δέκα νοσηλευόμενους σε νοσοκομείο κολλάει ασθένειες εντός αυτού (ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις). Από αυτούς, ένας στους πέντε θα πεθαίνει από τη λοίμωξη που κόλλησε στο νοσοκομείο. Στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα: Ένας στους τρεις ως ένας στους τέσσερις θα κολλήσει ενδονοσοκομειακή λοίμωξη, με την πρόγνωσή του να είναι ακόμη χειρότερη από τους απλούς ασθενείς λόγω του ήδη επιβαρυμένου της υγείας του.

1000 νεκροί Έλληνες κάθε χρόνο λόγω της νοσηλείας τους στα νοσοκομεία!

Είναι τα πράγματα τόσο άσχημα όσο περιγράφονται εδώ; Φυσικά και όχι. Τα στοιχεία που κατατίθενται στο παρόν άρθρο είναι του 2012. Σήμερα, είμαι απολύτως βέβαιος πως η κατάσταση έχει επιδεινωθεί πολύ περισσότερο.

Μπορεί κάποιος με βεβαιότητα να ισχυριστεί πως τα νοσοκομεία στην Ελλάδα είναι πλέον σίγουρα όχι η πρώτη αλλά από τις κύριες αιτίες θανάτου στη χώρα και με την εξαίρεση της κατάχρησης αντιβιοτικών όπου συνεχίζουμε τον πρωταθλητισμό, η ευθύνη για αυτό βαραίνει όχι πλέον τους εναπομείναντες γιατρούς και νοσηλευτές οι οποίοι δεν προλαβαίνουν καν να κάνουν τη υπερβολικά φορτωμένη δουλειά τους, αλλά την πολιτεία και τις μνημονιακές κυβερνήσεις.

Μπορεί η κατάσταση να αντιστραφεί; Μπορούν τα ελληνικά νοσοκομεία να πάψουν να είναι εστίες μολύνσεων και θανάτου;

Υπό ιδανικές συνθήκες ναι. Όπως αναφέρεται, ενδεικτικό είναι το παράδειγμα της «αιματολογικής κλινικής του Λαϊκού, όπου μέσα σε τρία έτη εκμηδενίστηκε ο αριθμός των ασθενών φορέων πολυανθεκτικών βακτηρίων (από 12,3% στο 0%). Αυτό επετεύχθη με έλεγχο των ασθενών κατά την είσοδό τους στην κλινική, τακτικό εβδομαδιαίο έλεγχο των νοσηλευομένων που ήταν αρνητικοί στα πολυανθεκτικά βακτήρια, μετακίνηση των ασθενών που ήταν θετικοί σε μονόκλινα δωμάτια με τοποθέτηση συγκεκριμένου νοσηλευτικού προσωπικού για τη φροντίδα τους και χρήση μέσων προφύλαξης κατά την επαφή με τους ασθενείς».

Η αιματολογική κλινική του Λαϊκού αποτελεί όμως εξαίρεση. Ο κανόνας είναι η επιδείνωση. Το ερώτημα μέσα σε ένα τόσο δυσμενές κι επικίνδυνο υγειονομικό περιβάλλον είναι λοιπόν όχι το τι μπορεί να κάνει πλέον το νοσοκομείο για τον ασθενή, αλλά το τι μπορεί να κάνει το κοντινό περιβάλλον του ασθενή για αυτόν… αλλά και για το νοσοκομείο.

Σε περίπτωση λοιπόν που το νοσοκομείο βρίσκεται σε κατάσταση χάους, είναι τα κοντινά πρόσωπα του ασθενή που πρέπει να αναλάβουν μέρος της υγειονομικής ευθύνης της νοσηλείας, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό. Αλλαγή και πέταμα κλινοσκεπασμάτων, αλλαγή στρώματος από την πρώτη μέρα νοσηλείας, προμήθεια αναλωσίμων σε περίπτωση που αυτά λείπουν από το νοσοκομείο, καθαριότητα του θαλάμου. Σε περίπτωση που ο ασθενής έχει ανοιχτά τραύματα, η χρήση σπαθόλαδου (υπερικού) ίσως να είναι χρήσιμη για την ταχύτερη επούλωση πληγών που είναι πηγές εισόδου για ανθεκτικά μικρόβια. Αλλά για κάτι τέτοιο, τα κοντινά πρόσωπα του ασθενή θα πρέπει να λάβουν οδηγίες χρήσης από ανθρώπους με σχετική κι ασφαλή εμπειρία.

Η νοσηλεία πλέον στα περισσότερα ελληνικά νοσοκομεία δεν είναι παίξε-γέλασε, αλλά συχνά ζήτημα ζωής και θανάτου. Άνθρωποι μπορεί να χάσουν κοντινούς τους ανθρώπους εκεί που δεν το περίμεναν, ακριβώς επειδή νοσηλεύτηκαν.

Το πρώτο βήμα για να μην συμβεί αυτό είναι να είναι ενημερωμένοι για το τι μπορεί να τους περιμένει στα νοσοκομεία και για το πώς μπορούν να το αντιμετωπίσουν καλύτερα, πάντα με την μεγαλύτερη δυνατή ψυχραιμία.

Αφού δεν καταφέραμε να σταματήσουμε την επιδημία της κατάχρησης αντιβιοτικών και την ακόλουθη επιδημία ανθεκτικών μικροβίων, ας βοηθήσουμε τουλάχιστον να σωθούν ανθρώπινες ζωές από τις ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις στην Ελλάδα.

Πέτρος Αργυρίου

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι εκτός από ανατρεπτικός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: «Τι δεν σας λένε οι γιατροί», 2009, «Θανάσιμες Θεραπείες. 2011» και «Παρά Φύση», 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο).

Διαβάστηκε 1275 φορές